DIE MACHEN LANGE BEINE

Tun Sie es den internationalen Modeprofis gleich und verlängern Sie Ihre Beine optisch auf Model-Länge – mit 15 klugen Styling-Tricks

Battle of Arques (1303)

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

The Battle of Arques was fought on April 4, 1303. in the French city of Arques between the County of Flanders and the Kingdom of France.

The Battle of the Golden Spurs was an embarrassing defeat for King Philip IV of France that liberated the whole of the County from French occupation. Eager for revenge, King Philip raised a new army under Gaucher de Châtillon, Constable of France, and moved against Flanders. The Flemish under William of Jülich were checking the French troops and both armies met on August 30, 1302, between Arras and Douai arm belt running. Negotiations were opened and both armies withdrew a few days later without fighting.

In the spring of 1303 the French army moved against Saint-Omer. William of Jülich responded by an attack on the weakly defended city of Arques, killing the French garrison of 60 and burning down the city. De Châtillon hurried to Arques pop warner football uniforms, where the Flemish prepared for battle. As in the Battle of the Golden Spurs, William of Jülich positioned his infantry, mainly from Ieper (Ypres) in a horseshoe shaped formation. For hours, the French tried to break the Flemish formation, but to no avail water sold in glass bottles. Finally the French withdrew to Saint-Omer, leaving many dead and wounded behind. The Flemish had lost 3000 men and did not pursue.

Despite these important losses, the battle was a Flemish victory. A new French invasion of Flanders had been prevented.

This battle was followed by a Flemish defeat the next year in the north in the Battle of Zierikzee, where the French were supported by the Count of Holland.

Пешков, Владимир Николаевич

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

11 января 1911(1911-01-11)

дер. Грибановка, Борисоглебский уезд, Тамбовская губерния, Российская империя

8 сентября 1941(1941-09-08) (30 лет)

&nbsp

Real Madrid Club de Fútbol Away NAVAS 13 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away NAVAS 13 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;СССР

авиация

1934—1935, 1937—1941

Советско-финская война (1939—1940)
Великая Отечественная война

Владимир Николаевич Пе́шков“‘ (11 января 1911, дер. Грибановка, Тамбовская губерния — 8 сентября 1941) — флаг-штурман авиационной эскадрильи 49-го истребительного авиационного полка 15-й армии Северо-Западного фронта drinking glass bottles, старший лейтенант. Герой Советского Союза.

Родился 11 января 1911 года в деревне Грибановка (ныне посёлок городского типа Грибановский Воронежской области) в крестьянской семье. Русский. Член ВКП(б) с 1939 года. В 1934 году окончил химико-технологический институт. Работал на заводе в городе Воронеже.

В Красной Армии в 1934—1935 годах и с 1937 года. Окончил военную авиационную школу лётчиков. Участник советско-финской войны 1939—1940 годов how do meat tenderizers work.

Флаг-штурман авиационной эскадрильи 49-го истребительного авиационного полка старший лейтенант Владимир Пешков к марту 1940 года совершил 99 боевых вылетов в тыл противника на разведку и штурмовку военных объектов, в воздушных боях сбил три вражеских самолёта.

Указом Президиума Верховного Совета СССР от 20 мая 1940 года «за образцовое выполнение боевых заданий командования на фронте борьбы с финской белогвардейщиной и проявленные при этом отвагу и геройство» старшему лейтенанту Пешкову Владимиру Николаевичу присвоено звание Героя Советского Союза с вручением ордена Ленина и медали «Золотая Звезда».

Участвуя в Великой Отечественной войне с её первых дней, В. Н. Пешков погиб при выполнении боевого задания 8 сентября 1941 года. Похоронен в городе Ростове-на-Дону.

Награждён орденом Ленина, орденом Красного Знамени.

. Сайт «Герои страны». Проверено 31 января 2014.

boxen agilität bohrer

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter:

boxen agilität übungen sollen dazu beitragen, verbessern sie ihre geschwindigkeit und tempo, während in den ring.obwohl viele boxer entwickeln ihre schnelligkeit und beweglichkeit zu verbessern und ihre genauigkeit und effizienz schlagen viele boxen agilität bohrer wird ihnen helfen, ihre fähigkeiten zur verteidigung.
diese grundlegende boxen agilität bohrer verbessern ihre beinarbeit und ihrer koordinierung.schnapp dir einen gewichteten springseil und positionieren sie sich im spiegel.die springen seil in der hand und beginnen in abbildung 8 gang drehen vor ihren körper.auf den boden, auf der rechten seite, du und der linken seite sie zehnmal vor ans seil mit beiden händen.mit seil springen die knie leicht gebeugt und den rücken gerade.versuchen sie so wenig wie möglich zu springen, während das seil reist unter ihren füßen.verbessern sie, das tempo erhöhen.wirf variationen in ihr springseil training, wie rückständig springt und springt, um den bohrer doppelt schwierig.die kreuze und double springt, ist ein weg zur verbesserung der koordinierung und der simulation im ring müdigkeit.
nach nerdcore boxen online, das schattenboxen übung hilft verschärfen ihre stanz – form auch als auch ihre geschwindigkeit zu fuß.während viele schattenboxen übungen durchgeführt werden, vor einem spiegel, dieser übung müssen sie weiterhin darauf konzentrieren, ihre erste person betrachtet.zunächst schnell verschieben ihr gewicht zwischen links und rechts zu füßen.ihr gewicht muß auf die ballen und deine hände sollten in eine defensive haltung vor den kopf.wirf zwei schlägt, gefolgt von einem kreuz.führen diese combo zwei mal in folge, bevor sie eine schnelle shuffle zurück mit den füßen.auf dieser shuffle, ihr gewicht auf dem hinteren fuß verlagern und vorbereitung zu werfen linken aufwärtshaken.wirf den aufwärtshaken und schnell rollt auf die rechte seite.wiederholen sie diese übung, bis erschöpft.
die übung soll ihre fähigkeit verbessern, ecke ein gegner in den ring.steig in den ring mit einem partner.stehen in einer ecke des ringes, während ihr partner steht in der anderen ecke.auf die glocke, shuffle auf ihren partner mit ihren händen in die defensive haltung.in dieser übung, weder sie noch ihre partner gegenseitig schlagen kann.stattdessen ist es das ziel, mit schnellen beinarbeit und beweglichkeit zu ecke ihrer gegner auf seiner seite des rings

PRoteator Instinct FG Adidas Herren Schuhe Schwarz Running WeißInfraRote Auslauf

PRoteator Instinct FG 15-16 Adidas Schuhe Schwarz Running WeißInfraRote

BUY NOW

€233.99
€69.99

.wo immer ihr partner sich bewegt, sie folgen müssen, sicherzustellen, dass sie schneidet den ring und ihn daran hindern, dich in eine ecke gedrängt.wenn ein spieler stecken in einer ecke für mehr als drei sekunden, die übung ist vorbei.
leiter bohrer haben eine reihe von änderungen, die ihre geschwindigkeit zu fuß und, was noch wichtiger ist, sie wissen um ihre füße.boxen kann alles über den punch, aber wenn sie sich auf die stelle in der perfekte zeitpunkt, die stanzen macht gemindert wird.stehen am ende der leiter für die „fünf zählen“ läuft.schritt rechts außen auf der leiter, direkt neben dem ersten öffnen.schritt ihren linken fuß in die öffnung zur linken, und dann schritt den rechten fuß in die öffnung zu stehen neben dem linken fuß.das sind drei der „zählt.“ für die vier und fünf zählen, schritt ihren linken fuß in die nächste eröffnung auf der leiter und dann schritt die rechten fuß neben dem linken fuß.zu beginn der nächsten fünf zählt, schritt ihren linken fuß außerhalb der leiter, auf der linken seite des nächsten eröffnung; und dann weiter.

James Pitts (American Patriot)

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: ,

James Pitts (1712–1776) was a Massachusetts merchant and an early American Patriot.

Pitts, was born in Boston, Massachusetts in 1712 he was the son of John Pitts, who emegrated from England. He graduated from Harvard in 1731, and succeeded to his father’s business and fortune. He was a member of the king’s council from 1766 till 1775. On the death of Governor Bowdoin (his father-in-law) he became his executor.

Pitts, his wife and their six sons took an active part in the American Revolution. His house, which stood on the spot that is now occupied by the Howard Athenæum, was a resort of the Adamses and other American Patriots. In 1770, with Royal Tyler and Samuel Dexter mobile phone holder for running, he was instrumental in persuading Governor Thomas Hutchinson to comply with the popular demand for the removal of the troops from Boston. He was for many years treasurer of the Society for propagating Christian knowledge among the Indians. He died in 1776 tenderize beef.

In 1732 Pitts married Elizabeth Bowdoin, sister of Governor James Bowdoin. Their eldest son, John (Boston 1738 – Tyngsboro 1815), was graduated at Harvard in 1757, was selectman of Boston from 1773 till 1778, represented the city in several provincial congresses, was speaker of the house in 1778, and afterwards a state senator.

A younger son, Lendall (Boston 1737–1787), was an American Patriot, and principal leader of the Boston Tea Party.

James’s grandson, Thomas (1779–1835). He was commissioned lieutenant of light artillery in 1808, and captain in 1809, and served through the War of 1812.

Union Jack (groupe)

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

Union Jack est un groupe de ska punk français, originaire de la banlieue Nord de Paris. Ils tournent e nEurope et au Canada avec des groupes comme [[The Damned(groupe)[The Damned]], UK Subs, et The Aggrolites. Leur style musical mobile phone pouch for running, très particulier est aussi appelé « bad ska », bien qu’on puisse aussi rapprocher leur musique des groupes de Crack Rocksteady (Leftöver Crack, Morning Glory ou No-Ca$h par exemple) dont Union Jack a tiré la plus grande partie de ses influences.

Union Jack est formé en 1997, et composé à l’origine de XXX (guitare, chant), Rude Ben (basse, chant) et Skrack (batterie). Le groupe s’enrichit en 2000 d’un saxophone. Entre 2001 et 2002, Union Jack publie trois démos que sont Yellin’ in Your Ears (2001), Live at the Beer Squat (2002), et Bad Ska (2002). En 2003 fanny pack running, le groupe recrute un scratcheur. En 2004 sort l’EP You Don’t Really Know Who I Am.

La formation de 2009 correspond à la formation initiale (guitare-basse-batterie) en live, le saxophone ayant quitté le groupe pour divergences politiques et le scratcher n’étant plus présent que sur les enregistrements et quelques rares live. Cette même année, le groupe publie son premier album studio, intitulé Tales of Urban Freedom, chez Guerilla Asso pour la France, et Beer Records pour l’international. Sur ce premier opus, Skrack explique « qu’on a eu de très bon retour. En même temps on y a mis tellement de coeur et de trip pour le réaliser. »

En 2012 sort un deuxième album studio, Never Ending Struggle. Depuis 2014, la formation se compose de Tom (guitare cheap football socks uk, chant), Ben (basse, chant) et Antoine (batterie, chœurs). En début 2017 sort un troisième album studio, Supersonic.

Klassifiziertes Straßennetz

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

Als klassifiziertes Straßennetz wird das Straßennetz bezeichnet Paul Frank Shoes Couple, welches dem überörtlichen Verkehr dient und auf Basis der geltenden Straßengesetze nach Träger der Straßenbaulast eingeteilt wurde.

Beispielsweise werden in Deutschland Autobahnen, Bundes-, Landes- und Kreisstraßen klassifizierte Straßen genannt, wohingegen die öffentlichen Straßen in Bundesfernstraßen, Landesstraßen, Kreisstraßen und Gemeindestraßen kategorisiert werden. Verschiedene Eigenschaften, wie etwa Funktion (Verbindung tenderizers for meat, Erschließung oder Aufenthalt) der Straße sowie deren Lage (innerorts oder außerorts) und Umfeld (angebaut oder anbaufrei), sind für die Klassifizierung von Bedeutung. Aus der Einstufung leitet sich die Unterhaltungspflicht ab, so ist das entsprechende Bundesland für die Unterhaltung der Landesstraßen zuständig, ebenso wie eine Gemeinde für ihre Gemeindestraßen.

Ein Wechsel zwischen verschiedenen Kategorien ist möglich; so werden beispielsweise häufig Bundesstraßen, die parallel zu Autobahnen verlaufen, zu Landes- oder Kreisstraßen abgestuft goaly gloves.

Antonio Dattilo Rubbo

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: ,

Antonio Salvatore Dattilo Rubbo Napoli 21 June 1870 –Sydney 1 June 1955) was an Italian-born artist and art teacher active in Australia from 1897.

Rubbo, or Dattilo-Rubbo, was born in Naples in 1870, to Frattamaggiore he spent his early childhood .He studied painting under Domenico Morelli and Filippo Palizzi before emigrating to Australia, arriving in Sydney in 1897. From 1898 Rubbo taught in Sydney schools including St. Joseph’s College where can i buy a lint shaver, Hunters Hill, Kambala, The Scots College and Newington College. Dattilo Rubbo was not a great artist – „muddy genre portraits of very wrinkled old Tuscan peasants were his strong suit,“ according to critic Robert Hughes – but he was an inspiring art teacher, responsible for introducing a whole generation of Australian painters to modernism through his art school (opened in 1898) and his classes at the Royal Art Society of New South Wales. In contrast to nearly all other art teachers in Australia at the time, he was not a reactionary, and encouraged his students to experiment with styles as radically different from his own as post-impressionism and cubism. He was a flamboyant character who believed in championing his students to the hilt; indeed, in 1916 he challenged a committee member of the Royal Art Society to a duel because he had refused to hang a post-impressionist landscape by his pupil Roland Wakelin. Other students included Norah Simpson, Frank Hinder, Grace Cossington Smith (whom Dattilo Rubbo referred to affectionately as ‚Mrs Van Gogh‘) buy football t shirts, Donald Friend („Aha Donaldo, always the barocco; rub it out, boy, rub it out!“), Roy De Maistre, war artist Roy Hodgkinson, Archibald Prize winner Arthur Murch, social realist Roy Dalgarno, Tom Bass, and more. In 1924 he helped to found Manly Art Gallery and Historical Collection which holds over one hundred and thirty of his works.

Klasztor Szaolin

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: ,

Klasztor Szaolin (chiń.: 少林寺; pinyin: Shàolín Sì) – świątynia buddyjska wybudowana w 495 roku, znajdująca się w Chinach, w prowincji Henan. Historyczny ośrodek buddyzmu mahajana i sekty chan, miejsce legendarne dla chińskich sztuk walki, obecnie ważny ośrodek turystyczny. W roku 2010 klasztor i znajdujące się w jego pobliżu pagody (oraz inne zabytki w okolicy) zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Klasztor jest usytuowany w górzystej strefie rozciągającej się pomiędzy Zhengzhou na wschodzie (stolica prowincji Henan) a Luoyang na zachodzie (historyczna stolica wielu dynastii), w odległości ok. 13 km na północny zachód od miasteczka Dengfeng. Odległość od Zhengzhou wynosi 72,5 km (ok. dwie godziny drogi busem turystycznym). W pobliżu klasztoru przebiega trasa G207, przy której znajduje się przystanek autobusowy o nazwie „Klasztor Shaolin“. Bezpośredni dojazd do klasztoru ma miejsce poprzez zjazd z tej trasy.

Górzysta strefa rozciągająca się pomiędzy Zhengzhou a Luoyang składa się z dwóch głównych pasm górskich i łącznie liczy ponad 70 szczytów. Klasztor znajduje się w zachodniej części pasma górskiego Song (chin.: 嵩山 Sōngshān). Najwyższym okolicznym wzniesieniem, znajdującym się mniej więcej w linii prostej pomiędzy klasztorem a miasteczkiem Dengfeng, jest Shaoshi (1512 m.; chin. 少室山 Shàoshìshān), stąd zwykle twierdzi się, że klasztor leży u podnóża Shaoshi. Od nazwy tej góry pochodzi też nazwa klasztoru. Shaolin Si (chin.: 少林寺) dosłownie oznacza „świątynię w lasach Shaoshi“, gdzie shào (少) to nawiązanie do nazwy góry, lín (林) oznacza „las“, zaś (寺) oznacza „świątynię“.

Poszczególne szczyty tych gór rzadko jednak są wymieniane z nazwy, a pasmo Song raczej jest traktowane jako jedna całość. W takim właśnie rozumieniu dla pierwotnych wierzeń ludowych, a później też i dla taoizmu, Song jest jednym z pięciu świętych wzniesień. Stąd też na tym terenie lokowano również inne obiekty sakralne, zarówno buddyjskie i taoistyczne. Współcześnie cały ten teren jest parkiem narodowym, licznie odwiedzanym przez turystów.

Klasztor został utworzony dla indyjskiego misjonarza Buddhabhadry zwanego w języku chińskim Fótuóbátuóluó (佛陀跋陀罗), a w skrócie Batuo (跋陀), związanego z nurtem buddyjskich medytacji dhjana, na rozkaz cesarza Xiaowena (拓拔宏; 467 – 499 n.e.) z północnej dynastii Wei. Był on założycielem pierwszej linii przekazu w klasztorze, która skończyła się z przybyciem Bodmidharmy. W VI wieku przybył z Indii kolejny misjonarz, Bodhidharma (sanskryt: बोधिधर्म) nazywany w Chinach w uproszczeniu „Damo“ (chin. upr.: 达摩, chin. trad.: 達摩, a w pełnym brzmieniu: 菩提達摩, Pútídámó). Założył on drugą linię przekazu klasztoru. Kontynuował w klasztorze rozwój buddyzmu chan (zen), skoncentrowanego przede wszystkim na medytacji, a w mniejszym stopniu na treściach filozoficzno-religijnych, który w Chinach został następnie silnie przekształcony i powiązany z chińską filozofią taoistyczną.

Założycielem trzeciej linii przekazu w klasztoru był Xueting Fuyu (chiń. 雪庭福裕 pinyin Xuětíng Fúyù; 1203-1275), uczeń Wansonga Xingxiu (chiń. 万松行秀, pinyin Wànsōng Xíngxiù; 1166-1246). Ta linia przetrwała do dzisiejszych czasów. Obecnym opatem jest od 1999 roku Shi Yongxin (chiń. 释永信, pinyin Shì Yǒngxìn).

W późnym okresie dynastii Ming mnisi tego klasztoru formowali zbrojne oddziały milicji najemnie służące generałom Cesarstwa. Choć formowanie takich oddziałów było powszechne także w innych klasztorach, a przede wszystkim w świeckich ośrodkach wiejskich, to właśnie klasztor Shaolin obrósł legendą znakomitych żołnierzy i miejsca, w jakim chińskie sztuki walki (wushu, kung-fu) dopracowano do perfekcji, a nawet w nim je stworzono.

W czasach nowożytnych klasztor był dwukrotnie niszczony, w pierwszej i drugiej połowie XX wieku. Najpierw w roku 1928 został prawie doszczętnie spalony przez oddziały zbuntowanego dowódcy wojskowego (tzw. warlorda, militarysty) Shi Yousana. Później ponownie został zniszczony przez czerwonogwardzistów Mao Zedonga w trakcie Rewolucji kulturalnej.

W ChRL maoizm w ogóle negatywnie ustosunkowywał się do życia religijnego i tradycji narodowych thermos stainless steel bottle, zaś sami wyznawcy buddyzmu, a szczególnie mnisi, byli represjonowani. Także sztuki walki były poddane represjom, jako „feudalne“ narzędzie „kontrrewolucjonistów“, aby ostatecznie zostać przemianowane na poddaną centralnej, partyjnej kontroli gimnastykę wyczynową. Zmiany nastąpiły wraz z wprowadzeniem w latach 80. XX wieku większych swobód wyznaniowych i gospodarczych w celu pozyskiwania kapitału zagranicznego – polityki „otwartych drzwi“ Deng Xiaopinga. Zmieniono też politykę względem tradycji narodowych, w tym i sztuk walki, które zaczęto oficjalnie i szeroko promować jako sportowe wushu. Dzięki legendzie o roli klasztoru dla chińskich sztuk walki i na fali popularności chińskich sztuk walki w popkulturze, w latach 80 XX. władze ChRL również odrestaurowały i ponownie uruchomiły klasztor, jako centrum promocji kulturowej i turystycznej.

W klasztorze rezydują prawdziwi mnisi, zajęci sprawami religijnymi, jednakże turyści nie mają do nich żadnego dostępu. Mnisi pełniący funkcje administracyjne są profesjonalnie wyedukowanymi menadżerami, zaś kluczową rolę odgrywa utworzona w 1987 roku grupa pokazowa zawodowych atletów, nawiązująca do historii „strażników“ świątyni, zbrojnej milicji formowanej przy klasztorze. Grupa początkowo nosiła nazwę „Zespół Wushu z Shaolin“, a od 1989 działa jako „Mnisi Korpus Kungfu z Shaolin“ (w j. ang. Shaolin Kungfu Monk Corps). Daje widowiskowe pokazy akrobacji i współczesnego wushu, głównie na miejscu przed zorganizowanymi grupami turystycznymi, rzadziej wyjazdowo.

Przykładowe pokazy wyjazdowe:

Pokazy te są bardzo teatralne i mało mają wspólnego z autentycznymi sztukami walki. Na zachodnich dziennikarzach wrażenie robi szczególnie utrzymywanie ciężaru ciała jedynie na jednym ostrym grocie oraz rozbijanie metalowych sztabek o głowę, tzw. Hard Quigong. Wbrew oczekiwaniom władz ChRL, grupa pokazowa nie angażuje się jednak w promocję nowoczesnego sportowego wushu jako dyscypliny olimpijskiej, odmawiając udziału w walkach pełnokontaktowych. Być może z uwagi na ryzyko zmiany w wizerunku, jaki wypracowała dzięki legendzie klasztoru i prestiżowym, międzynarodowym pokazom.

Współcześnie klasztor i jego legenda są istotną siłą dla lokalnej gospodarki. Rokrocznie klasztor odwiedza ponad milion turystów, z których wielu jest zainteresowanych pobieraniem nauk chińskich sztuk walki. Tymczasem prowincja Henan jest jedną z najbiedniejszych prowincji w Chinach. Ruch turystyczny i rzesze uczniów przybywających po nauki sztuk walki, stały się niespodziewanym i cennym źródłem utrzymania w okręgu Dengfeng. Wokół klasztoru istnieje ogromna liczba prywatnych szkół sztuk walki, tworzących swoisty lokalny „przemysł“. Wiele spośród nich posiada internaty, przyjmuje już 6-latków i prowadzi codzienny, wielogodzinny i kompleksowy trening sztuk walki, uzupełniony nauczaniem czytania, pisania, literatury i matematyki. Absolwenci takich szkół znajdują następnie zatrudnienie przede wszystkim jako instruktorzy sztuk walki, żołnierze jednostek specjalnych, najemni ochroniarze, sportowcy (w drużynie narodowej wushu), bądź pracownicy przemysłu filmowego. Przynajmniej jeden z absolwentów szkół sztuk walki w regionie Defang zrobił karierę filmową – Shi Xiaolong.

Począwszy od 1989 roku władze ChRL prowadzą kampanię mającą na celu ograniczenie nielegalnego wykorzystywania marki klasztoru przez różne podejrzane organizacje, niemniej jednak wciąż pełno jest oszustów. Wśród szkół zlokalizowanych w pobliżu klasztoru znajdują się i takie, w których instruktorzy stylizują się na mnichów, przedstawiają się jako mnisi z 32 generacji mnichów-wojowników z Shaolin (bądź podobnie) i twierdzą, że nauczają „prawdziwych“ sztuk walki z Shaolin. Tymczasem w Chinach sztuki walki zostały ujednolicone przez instytucje rządowe i określenie „shaolin“ jest umowną nazwą określonych ćwiczeń. Zatem cokolwiek ci instruktorzy by nie uczyli, bazuje to na tym samym programie, jaki jest przedmiotem nauczania w każdej innej szkole sztuk walki. Co gorsza, niektóre z tych szkół są ewidentną atrapą nastawioną na lokalnych i zachodnich turystów, w których instruktorzy nie zawsze są kompetentni, nie mają żadnego przeszkolenia pedagogicznego, prezentują wątpliwą postawę moralną i czerpią zyski z niewiedzy swych uczniów. W krajach zachodnich organizowane są trasy pokazów mnichów z Shaolin, a choć artyści są Chińczykami, mają ogolone głowy i stosowny ubiór, nie mają nic wspólnego z klasztorem Shaolin. Przynajmniej raz, w 2007 roku ujawniono proceder płatnego i nielegalnego szmuglowania młodych Chińczyków do Kanady, właśnie jako mnichów z Shaolin, mających realizować tamże trasę pokazową.

Wejście do klasztoru znajduje się od południowej strony, poprzez budynek nazywany Górskimi Wrotami. Prowadzi z niego usytuowana centralnie droga do Domu Niebiańskich Królów. Dopiero po przejściu Domu Niebiańskich Królów można wejść na teren kompleksu. Droga z Górskich Wrót do Domu Niebiańskich Królów jest ograniczona od wschodu i zachodu murem tworzonym przez zabudowę sąsiadujących z nią Domów Chuipu i Obłoków Kochającej Życzliwości.

Budynek o nazwie Górskie Wrota (chin.: 山门 shānmén) został wzniesiony w 1735 roku (dynastia Qing). W jego wnętrzu znajduje się „witający“ posąg Buddy Maitreja.

Budynek wzniesiono w czasach dynastii Yuan. Pierwotnie to on stanowił bramę główną klasztoru (Górskie Wrota) i to w nim czczono posąg Buddy Maitreja. Jednakże po wybudowaniu nowych Górskich Wrót, przeniesiono z niego posąg Buddy do nowych Wrót i nazwano go Domem (Salą) Devaraja bądź Domem Niebiańskich Królów (chin.: 天王殿 tiānwángdiàn).

Ten obiekt – Dom Chuipu (chin.: 锤谱堂 chuípǔtáng) – to dziedziniec w skrajnej południowo-zachodniej części kompleksu, otoczony niską, parterową zabudową, zamykającą dostęp do dziedzińca z zewnątrz, zajmujący powierzchnię ok. 870 m2. Zabudowa otaczająca dziedziniec zawiera ekspozycję drewnianych rzeźb opisujących powstanie sztuk walki w klasztorze i bitwy toczone przez mnichów. Pośrodku dziedzińca w 2005 roku wybudowano budynek, który nazwano Domem Pradawnego Mistrza Damo (chin.: 达摩祖师堂 Dámózǔshītáng) i umieszczono w nim posąg Bodhidharmy.

Jest to symetryczny do Domu Chuipu dziedziniec, ulokowany w skrajnej, południowo-wschodniej części kompleksu, również otoczony niską zabudową. Jego nazwa – Dom Obłoków Kochającej Życzliwości (chin.: 慈云堂 cíyúntáng), może być też przekładana jako Dom Chmur Miłosierdzia, bądź Współczucia. Na środku również stoi wybudowany współcześnie budynek; czczony jest w nim posąg Awalokiteśwara o tysiącu rąk i oczu.

W części południowej kompleksu, za Domami Chuipu , Niebiańskich Królów i Obłoków Kochającej Życzliwości, znajdują się dwie najwyższe budowle kompleksu. Po stronie zachodniej stoi Wieża Dzwonów (chin.: 钟楼 zhōnglóu), której pierwowzór powstał w 1345 roku. Wieża wybijała godziny, dzwoniła na zbiórkę, bądź na alarm. Obecnie dzwonów używa się w klasztorze rano, wieczorem używa się bębnów.

Bębny natomiast słychać z Wieży Bębnów (chin.: 鼓楼 gǔlóu), znajdującej się po stronie wschodniej. Pierwowzór wieży zaczęto budować w roku 1297, ukończono w roku 1300. Wieże się jednak nie zachowały i zostały zrekonstruowane współcześnie.

W linii centralnej, naprzeciwko Domu Niebiańskich Królów, znajduje się Pałac Wielkiej Siły (chin.: 大雄宝殿 dàxióngbǎodiàn) – serce każdej świątyni buddyjskiej. Budynek ten nazywany jest też Świątynią Mahavira bądź Świątynią Trójcy Buddyjskiej. Jest to miejsce kultu trzech Buddów, którym towarzyszy po dwóch Bodhisattwatów: Buddy Sakyamuniego (towarzyszą mu Samantabhadra i Manjushri), Buddy Medycyny (towarzyszą mu Suryaprabha, bodhisattwa słońca i Candraprabha, bodhisattwa księżyca) oraz Buddy Amitabha (towarzyszą mu Awalokiteśwara oraz Mahasthamaprapta). Tutaj mnisi każdego ranka recytują mantry zaś wieczorem sutrę, wykonują rytuał ofiarowania żywności oraz inne elementy praktyki buddyjskiej.

W linii centralnej za Świątynią Mahavira znajduje się Biblioteka Świętych Pism (chin.: 藏经阁 zàngjīnggé), nazywana także Domem Kazań (chin.: 法堂 fǎtáng; dosłownie: „sala Dharmy (prawa)“ ale w znaczeniu „miejsce nauk buddyjskich“). W tym budynku przechowywane są klasyczne pisma buddyjskie, wygłaszane są kazania. Jeszcze na początku XX wieku znajdowały się tutaj też tradycyjne instrumenty muzyczne i przeszło 5 tysięcy bezcennych woluminów, zbieranych przez mnichów przez ponad tysiąc lat, lecz zostały one zniszczone w 1928 roku. Natomiast w 1997 roku świecki buddysta z Mjanmy (dawniej: Birma) ofiarował klasztorowi ważącą 16,5 tony i długą na 7 m rzeźbę Białego Nefrytowego Leżącego Buddy i ten Budda znajduje się teraz na ołtarzu w Bibliotece. Uzupełniono też zbiory pism.

Świątynę Mahavira oraz Bibliotekę otaczają mniejsze budynki:

Za Biblioteką znajduje się Dom Opata (chin.: 方丈室 fāngzhangshì), pełniący funkcje tak mieszkalne, jak i urzędowe oraz rezydencja byłego opata, w jakiej zamieszkuje opat po przejściu na emeryturę, otoczone ze wschodu i zachodu przez dormitoria, w których mieszkają pozostali mnisi.

W linii centralnej, za budynkami opata, znajduje się Dom Lixue (chin.: 立雪亭 Lìxuětíng), nazywany też Domem Pierwszego Patriarchy bądź Domem Bodhidharmy. Otoczony jest czterema domami kluczowych w buddyzmie mahajana Bodhisattwów: Manjushriego, Awalokiteśwary, Samantabhadry oraz Ksitigarbhy.

Dom Manjushriego (chin.: 文殊殿 Wénshūdiàn) zrekonstruowano w 1983 roku po tym, jak został doszczętnie zniszczony w 1928 roku. Przechowywany jest w nim Kamień z Cieniem Medytującego Bodhidharmy (chin. 达摩面壁影石 Dámómiànbì yǐngshí). Zgodnie z legendą, nim Bodhidharma przybył do klasztoru, wiele lat medytował w jaskini i przez ten czas jego cień zdążył utrwalić się na kamieniu.

Z kolei Dom Awalokiteśwary nosi też nazwę Pałacu Białych Malowideł (chin. 白衣殿 Báiyìdiàn). Został zbudowany w XIX wieku (dynastii Qing) i zawdzięcza tę drugą nazwę powstałym wówczas malowidłom ściennym. Jeden obraz przedstawia ministra dynastii Qing, jak dokonuje inspekcji w klasztorze i ogląda trening mnichów w walce wręcz. Inne malowidła przedstawiają mnichów Zhanju i Zhanluo, jak nauczają innych mnichów walki bronią. Inny z kolei obraz przedstawia, jak mnisi ratują życie Li Shimina, pierwszego cesarza dynastii Tang, oczywiście za pomocą metod wojskowych, a nie religijnych.

Po raz pierwszy tematem mnichów-wojowników i legendą Shaolin profesjonalnie zajął się Tang Hao na początku XX wieku. Współcześnie zaś temat ten poruszają w swych publikacjach Stanley Henning oraz Meir Shahar.

Na podstawie tych prac można wskazać trzy okresy historyczne:

Głównym źródłem wiedzy na temat walczących mnichów w tym okresie są napisy widniejące na obiektach w klasztorze Shaolin. Wynika z nich, że gdzieś ok. 610 roku mnisi mieli obronić klasztor przed napadem bandytów, zaś wiosną 621 roku mieli wziąć udział w bitwie przeciwko Wang Shichongowi (王世充), generałowi upadłej wówczas dynastii Sui, który próbował zasiąść na tronie, na rzecz Li Shimina (李世民), przyszłego cesarza dynastii Tang. Po wygranej bitwie, jeden z mnichów miał porzucić klasztorny żywot i zostać generałem w armii cesarza Li, zaś cesarz miał obdarzyć klasztor licznymi przywilejami. Jednakże nie istnieją żadne dowody mogące wskazać, że wówczas w klasztorze trenowano sztuki walki. Bardziej prawdopodobnym jest, że mnisi otrzymali przeszkolenie wojskowe jeszcze nim wstąpili do klasztoru (w Chinach przeszkolenie wojskowe nie było trudne do zdobycia, zaś sztuki walki znane były już długo wcześniej), lub zostali przeszkoleni po wcieleniu ich do milicji Li Shimina (tworzenie naprędce oddziałów dla potrzeb konkretnej operacji wojskowej, wcielanie doń cywilów i ich szybkie szkolenie, było dość powszechne).

Od czasu przełomu dynastii Sui/Tang, na temat związku klasztoru Shaolin i sztuk walki nie pisano nic przez tysiąc lat. Wtem nagle, w XVI i XVII wieku (Dynastia Ming), na ten temat wspomina blisko 40 źródeł historycznych. Są wśród nich encyklopedie i podręczniki wojskowe, kroniki historyczne (głównie wojenne), opracowania geograficzne (gazetery), wspomnienia osób odwiedzających klasztor, epitafia, poematy i fikcyjne opowiadania. Źródła te opisują mnichów z Shaolin jako sprawnych wojowników używających włóczni, halabard, mieczy, jak też walczących wręcz, bez broni. W szczególności jednak przedstawiają mnichów jako mistrzów walki przy użyciu kija. Okazuje się też, że generałowie cesarstwa traktowali klasztor Shaolin jako centrum wojskowe, a nie religijne. Jedni nauczali mnichów sztuk walki, inni podziwiali ich umiejętności i zalecali swoim żołnierzom metody treningowe mnichów.

Klasztor Shaolin oddelegowywał różne ilości mnichów do udziału w różnych bitwach, głównie na wezwanie generała dynastii Qi Jiguanga. Szczególnie jednak wspomina się bitwę przeciwko japońskim piratom wokou, jaka odbyła się w lipcu 1553 roku w okolicach Wangjiahuang. Brała w niej udział milicja utworzona przez różnych „ochotników“, w tym 120 mnichów buddyjskich. Mnisi pochodzili z różnych świątyń, część z nich nie miała żadnego przeszkolenia wojskowego przed wcieleniem ich do milicji. Jednakże kroniki wojenne opisują przywódcę oddziału mnichów jako mnicha z Shaolin, który wyuczył się fachu wojennego w swoim klasztorze i posiadał nadnaturalne umiejętności bojowe. Miał też się tym przechwalać i prowokować bójki w swoim oddziale, w celu „sprawdzenia się“. Główna bitwa miała miejsce 21 lipca, siły Chin pokonały piratów i ruszyły w 10 dniowy pościg za niedobitkami. Tamże mnisi okazali się bezwzględni, mordowali wszystkich, łącznie z bezbronną żoną jednego z piratów, co szczegółowo uwzględniono w kronikach.

Wśród interesujących źródeł wiedzy o mnichach-wojownikach znajdują się też recenzje umiejętności mnichów w walce wystawione przez współczesnych im świeckich mistrzów sztuk walki. Nie są one jednak w pełni spójne.

Legenda głosi, że Bodhidharma przybywszy do klasztoru stwierdził, iż miejscowi mnisi są senni i chorowici, dlatego też wprowadził obowiązkową i codzienną gimnastykę, opartą po części na indyjskim tańcu wojennym imitującym ruchy wojowników w trakcie walki, po części na ćwiczeniach indyjskiej jogi. Następnie z tej właśnie gimnastyki mnisi rozwinęli całe bogactwo chińskich sztuk walki. Istnienie zaś różnorodnych stylów walki legenda tłumaczy tym, że pewnego razu klasztor został spalony przez wojska którejś z okupacyjnej dynastii i z pogromu uratowało się kilku mnichów, którzy uciekli w różne rejony Chin i tamże mieli nowych uczniów.

Legenda ta jest bardzo popularna i powielana na niezliczonych stronach internetowych, w książkach i filmach. Posiada wiele fantastycznych wariantów. Jednakże w swej podstawowej postaci stwierdza, że zewnętrzne sztuki walki, w których pokonanie przeciwnika odbywa się dzięki własnej sile uderzeń i kopnięć, zostały stworzone w buddyjskim klasztorze Shaolin, podczas gdy wewnętrzne sztuki walki, w których pokonanie przeciwnika polega na obróceniu przeciw niemu jego własnej energii ataku przy minimalnym udziale własnej siły, zostały stworzone w taoistycznym klasztorze na górze Wudang przez mitycznego Zhanga Sanfenga. Z mitami tymi po raz pierwszy rozprawił się Tang Hao w opublikowanej w pierwszej połowie XX wieku pracy „Shaolin Wudang kao“ – „Badania nad Shaolin i Wudang“.

O tym, że legenda nie mówi prawdy, stwierdzają jedne z najstarszych tekstów języka chińskiego, które w sposób bezsprzeczny wskazują, że sztuki walki były dobrze znane w Chinach na długo zanim pojawił się tam buddyzm. Współczesny badacz historii chińskich sztuk walki Stanley Henning wyraża przypuszczenie, że przypisywanie klasztorowi Shaolin roli źródła sztuk walki i powoływanie się w ich nauczaniu na „mnicha z Shaolin“, było na rękę tajnym organizacjom działającym przeciwko obcej, mandżurskiej dynastii Qing w XVIII i szczególnie XIX wieku. Bazując na źródłach pisanych, rozwój tej legendy Henning przedstawia następująco. Idea, jakoby klasztor Shaolin był miejscem narodzin sztuki walki, została po raz pierwszy wyrażona w 1784 roku w podręczniku sztuk walki napisanym przez Zhang Kongzhao. Nigdy też nie wiązano Bodhidharmy ze sztukami walki wcześniej, jak w XX wieku. Po raz pierwszy Bodhidharma w tej roli pojawił się w popularnej noweli Liu E „Podróże Lao Cana“ (老残游记 Lǎo Cán Yóujì), która ukazywała się w latach 1904-1907 w ilustrowanym czasopiśmie. Następnie mit z Bodhidharmą w roli głównej pojawił się w książce „Metody szkoleniowe Shaolin“ (bądź „Ilustrowane wyjaśnienie metod walki Shaolin“) wydanej w 1910 i ponownie, w nieco zmienionej wersji, w roku 1915 pod tytułem „Tajemnice boksu Shaolin“. Książka ta była tak popularna, że szybko doczekała się aż 30 wydań. Autor książki nie był wymieniony z nazwiska, zaś jej treść utrzymana była w tonie spiskowym, wymierzonym przeciwko dynastii mandżurskiej, która w tym okresie upadła. Co więcej, w książce tej pełno było japońskiej terminologii, np. 柔術 róushù, czyli jūjutsu. Chociaż już Tang Hao wykazał, że książka ta nie zawiera ani szczypty prawdy historycznej, jej popularność sprawiła, że zachodni autorzy często ją przytaczali jako autentyczne źródło wiedzy o chińskich sztukach walki best fanny pack for running.

Old Speckled Hen

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

Old Speckled Hen is an English ale from the Morland Brewery, now owned by Greene King Brewery. Old Speckled Hen was first brewed in 1979 in Abingdon, Oxfordshire, to commemorate the 50th anniversary of the MG car factory there on the 30th November 1979. Since 2000, when Greene King bought Morland and closed down the Abingdon brewery, it has been made in Greene King’s Bury St Edmunds brewery. It is available in more than twenty different countries in bottles, cans and on tap from cask and keg. The brand has been expanded to include Old Crafty Hen, a 6.5% abv ale, and Old Golden Hen, a golden coloured 4.1% beer.

Old Speckled Hen took its name from an MG car which was used as a runaround for workers in the MG factory. Over years of service, the car became covered in flecks of paint, gaining it acclaim in the town and earned it the nickname „Owld Speckled ‚Un“, translated into Old Speckled Hen for the brown ale first brewed by Morland in 1979 when the brewery was asked by MG to create a commemorative beer for the factory’s 50th anniversary.

An alternate history of this car is that it was ordered from the factory in 1929 with that „flecked“ paint scheme (gold flecks over black on the „canvas“ portion of the body) by a lady who lived in Abingdon-on-Thames, and was well-known to residents and patrons of the pub there. It was probably a model 14/18, and there are photos of it with a fashionably dressed woman in the driver’s seat. And only the canvas-covered bodywork has the flecked paint. The roof, glass, fenders, wheel spokes, grill, etc. appear to have no flecks or overspray.

Daniel O’Leary, a brewer and former cooper, developed the recipe for the beer. Ian Williams was a personnel officer at the MG factory in Abingdon in 1979 and it was he who thought of using the name for the new ale.

After the MG factory moved in 1980, production declined and Old Speckled Hen was almost exclusively available in pubs operated by Morland due to financial constraints and a different direction being taken by the brewery- believing its future lay in the production of lager. Within a few years, Morland began to re-explore ale production, reviving Old Speckled Hen and launching the draught version in 1990 with considerable success, with Old Speckled Hen proving to be a beer that Morland could market outside their own estate.

In January 1993, Old Speckled Hen was featured as Michael Jackson’s „Beer of the Month“ in his regular column for The Independent. The relaunch was thought to be behind an 8.9% interim profits rise for Morland in June 1997.

Greene King announced in December 2003 that, in the light of what it called „foaming“ sales of Old Speckled Hen in particular, it was expanding its brewing capacity, having previously been operating at 96% capacity.

Fiona Hope, marketing director for Greene King speculated in April 2009 that Old Speckled Hen could follow GK’s IPA and be made available in the so-called „dual pour font“ whereby the tap version is available in two different styles, though this is, as yet, unconfirmed.

Old Speckled Hen is available in bottles, cans, casks, and kegs. The alcohol by volume of both the canned and bottled versions is 5%, making it a relatively strong, premium ale, however lifefactory bottles, the cask version was reduced to 4 high football socks.5% abv in 2006 to make it more of a „sessionable beer“, resulting in a 60% increase in availability. Upon acquiring Morland, Greene King almost immediately decided to place emphasis on multi packs, rather than the sale of individual bottles and cans.

Old Speckled Hen was, in 2008 and 2009, rebranded to appeal to a younger audience. As part of this, Greene King, through the Speckled Hen brand, has embarked on a marketing campaign involving sponsorship of the Northamptonshire and Derbyshire County Cricket Clubs and, most notably, the digital television channel Dave. The ten second adverts, which feature a „crafty fox“ seeking out an „elusive hen“ and feature the catchphrase „It’s different, But it’s not a hen.“, are shown eight times per hour after 9PM on weekdays. Greene King’s marketing director said of the deal, „The fit between Dave and Old Speckled Hen is absolutely spot on. Both offer something a little different, witty, and quintessentially British“. The Old Speckled Hen livery also appears on fifteen black cabs in the Central London area glass liter bottles.

Old Speckled Hen’s advertising was originated by (now defunct) Saatchi Group agency, RPG in 1987. Terry Symonds, head of RPG Design, designed the new label which was based on the MG Octagon to show the link between MG and Morland. After having researched the brand, he discovered that landlords were often asked about the name, so he suggested carrying a label on the reverse of the bottle, that would tell the story. Terry and his team were responsible for rebranding bitter as 1711 (the year of Morland’s foundation) and best bitter as ‚Old Masters‘ (a nod to George Morland – a renowned artist and painter). RPG Design also created a new identity to be carried through pub fascias, vehicle livery etc.

Another advertising campaign was part of a drive to appeal to younger drinkers which has also included the weakening of the draught version and the introduction of the advertising slogan „a not so traditional English ale“ which featured on an oil painting reproduced in broadsheet newspapers and at 250 London Underground stations. Additionally, the campaign as revamped the brand’s website, again aimed at a younger audience. The campaign was masterminded by Fallon Worldwide, although the contract was later taken up by the Miles Calcraft Briginshaw Duffy agency, who devised the television campaign, which cost £3.5 million.
According to Rob Flanagan, brand controller for Old Speckled Hen, the aim of the campaign was to attract up to 3 million new drinkers to the brand, while appearing to retain its „niche“ status amongst established customers.

The relaunch was successful, with Greene King reporting „major success“.

The Hen has been exported to over 40 countries, including Singapore, where 200 pints a day are sold in a single pub. In the USA, it is available in 32 of the 50 states and reportedly popular in New York City. Old Speckled Hen is also available in Australia, Belgium, Brazil, Canada, Denmark, Finland, France, Ireland, Italy, India, New Zealand, Norway, Spain, Sweden, The Netherlands and Russia.

Old Crafty Hen is a 6.5%abv ’super premium‘ version of Old Speckled Hen. Released in September 2008, it is marketed as combining the tastes of Speckled Hen and a former Greene King brand, ‚Old 5X‘. Neil Jardine, of Greene King claims that Crafty Hen is „a genuinely exceptional beer“. Crafty Hen is significantly stronger than Speckled Hen, having been matured for several years, giving it a less pronounced flavour that varies from one batch to the next. Old Crafty was listed as number three in The Independent’s Top Ten Best Winter Ales.

Old Golden Hen was launched in August 2011, it is a light golden ale. Crafted by the master brewer of „Old Speckled hen“, this light golden beer is brewed using pale malts and Tasmanian Galaxy hops giving a light golden colour. A year after being launched in 2011, Old Golden Hen won a Gold Quality Award at the 2012 Monde Selection’s World Quality Selections The brand became the third member of the Old Speckled Hen family to win a Monde Selection Quality Award.

Old Hoppy Hen was launched in April 2014, and is a hoppy pale ale, inspired by the US craft beer scene. It is made with pale and crystal malts, as well as rye malt, and Chinook hops.

Battlestar Pegasus

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Battlestar Pegasus is een fictief ruimteschip uit het sciencefictionfranchise Battlestar Galactica. Het is naast de Galactica de bekendste battlestar van de 12 koloniën philip shaver house.

Battlestar Pegasus verscheen voor het eerst in de originele serie in de tweedelige aflevering „The Living Legend“.

Pegasus werd voornamelijk gebruikt voor het patrouilleren van de grenzen van de koloniale ruimte onder bevel van Commander Cain. Later nam de Pegasus deel aan de slag om Jol’Trata, waarin het schip zwaar beschadigd werd. Na het gevecht werd het schip gevonden door Battlestar Athenia en meegenomen naar Caprica voor reparaties. Twee jaar voor de vernietiging van de 12 koloniën was de Pegasus betrokken bij de slag om Molokai. De slag was een nederlaag voor de mensheid, en de Pegasus overleefde als enige schip de slag. Wetende dat de weg naar huis werd verspert door Cylons, besloot de bemanning van de Pegasus de ruimte in te vliegen.

Later in de serie keerde de Pegasus nog eenmaal terug om de Galactica bij te staan in de strijd tegen de Cylons pill remover for clothes. De Pegasus vernietigde twee basisschepen van de cylons. Wat er met het derde basisschip en met de Pegasus gebeurd is, is tot op de dag van vandaag onduidelijk tennis team uniforms.

Een nieuwe versie van de Pegasus werd gezien in de nieuwe serie uit 2004. Deze versie van de Pegasus maakte zijn debuut in de gelijknamige aflevering, en bleef in de serie tot aan de dubbele aflevering Exodus best running bands. Het schip speelde een belangrijke rol in de afleveringen „Resurrection Ship“ en „The Captain’s Hand“.

Deze versie van de Pegasus was een Mercury Class Battlestar onder bevel van admiraal Helena Cain ten tijde van de Cylonaanval op de 12 koloniën. Pegasus kon net als de Galactica ontsnappen aan de vernietiging van de koloniën. Zes maanden na de vernietiging legde het schip contact met de Galactica. In die zes maanden daarvoor had de Pegasus geregeld kleine aanvallen uitgevoerd op de Cylons op bevel van admiraal Cain, die een grote haat koesterde tegen de Cylons.

De Pegasus werd vernietigd in seizoen 3 door een Cylon Basestar.

De geschiedenis van de Pegasus werd verder uitgediept in de televisiefilm Battlestar Galactica: Razor.

Puma Fußballschuhe Steckdose | Kelme Outlet

MCM Rucksack | Kelme | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet schlanke straffe Beine Overknee-Stiefeln