DIE MACHEN LANGE BEINE

Tun Sie es den internationalen Modeprofis gleich und verlängern Sie Ihre Beine optisch auf Model-Länge – mit 15 klugen Styling-Tricks

Curt Weikinn

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: ,

Curt Weikinn (* 2. Mai 1888 in Berlin; † 27. Dezember 1966 ebenda) war ein deutscher Wissenschaftler mit Kenntnissen in Meteorologie und Klimatologie.

Nach der Grundschule besuchte Curt Weikinn das Berliner Andreas-Realgymnasium. Nach dem Abitur hörte er bei Gustav Hellmann in Berlin Vorlesungen über Meteorologie. Am 28. September 1929 bewarb er sich im Preußischen Meteorologischen Institut, wurde jedoch wegen fehlender freier Stellen abgelehnt. 1921 trat Weikinn in die Deutsche Meteorologische Gesellschaft ein. Zu dieser Zeit wird als sein Beruf Bankbeamter angegeben.

Schon früh begann Weikinn mit der Sammlung schriftlicher Überlieferungen historischer Beschreibungen anormaler Naturerscheinungen wie Überschwemmungen, Dürren oder strengen Wintern. Dabei durchforstete er intensiv die reichen Bestände der preußischen Staatsbibliothek.

Nach dem Zweiten Weltkrieg kam er in Kontakt zu Prof. Hans Ertel, dem Direktor des Instituts für Physikalische Hydrographie der Deutschen Akademie der Wissenschaften zu Berlin, der feststellte bottle thermos, dass Weikinns Unterlagen „das beste Material dieser Art darstellen, das in ganz Deutschland, wahrscheinlich sogar in Europa vorhanden ist“. Ertel gewährte Weikinn, der inzwischen als Invalidenrentner ein kümmerliches Auskommen hatte, ab 1950 ein Stipendium, das es ihm ermöglichte, seine Studien fortzusetzen und zur Veröffentlichung vorzubereiten. Ab 1952 war er als wissenschaftliche Hilfskraft angestellt.

Im Jahr 1958 konnte dann der erste Band seiner „Quellentexte zur Witterungsgeschichte Europas von der Zeitwende bis zum Jahre 1850“ im Akademie-Verlag veröffentlicht werden, der 1960, 1961 und 1963 weitere folgten 5 gal glass water bottle. Posthum wurden dann zwei weitere Bände seiner hydrographischen Sammlung herausgegeben.

Seine Sammlung meteorologischer Ereignisse in einem Umfang von ca. 80.000 bis 100.000 Karteikarten wird im Leibniz-Institut für Länderkunde in Leipzig aufbewahrt. In den Jahren 2006 bis 2011 sind Teile dieser Sammlung an der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig wissenschaftlich erschlossen worden.

Curt Weikinn war mit Helene Bergmann (1901–1957) verheiratet. Er starb an den Folgen einer akuten Lungenentzündung und wurde neben seiner Frau auf dem St.-Petri-Friedhof in Berlin-Friedrichshain begraben.

Kim Kyung-uk

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Kim Kyung-uk (* 1971 in Kwangju) ist ein südkoreanischer Schriftsteller.

Gegen Ende des Kalten Krieges in den frühen Neunziger Jahren verweigerte die sogenannte Neue Generation – jene Generation, die in den Siebziger Jahren geboren wurde – das vorherrschende konservative Establishment und das intellektuelle Klima. Es war eine Generation clothes defuzzer electric, der organisierter Widerstand unbekannt war und die dafür bekannt wurde, sich in einer improvisierten Manier auszudrücken. Sie wuchs in einer Kultur des Konsums heran. Zu dieser Zeit debütierte ein Schriftsteller in seinen frühen Zwanzigern. Sein Name ist Kim Kyung-uk.

Seine erste Kurzgeschichte Außenseiter (아웃사이더), die er als Student 1993 veröffentlichte, folgt einem Ich-Erzähler, der an mehreren Haltestellen der U-Bahn in Seoul vorbeifährt und sich dabei Erinnerungen an einen Studenten custom glass bottles, den er früher unterrichtete, ins Gedächtnis ruft. Während der Erzähler die Äußerungen anonymer Massen in der urbanen Untergrundwelt darstellt, denkt er ständig über Filmszenen und Ausschnitte aus Popmusik nach how to tenderize steak fast. Kims erster Roman Acropolis (아크로폴리스) schildert das Leben auf dem Universitätscampus in den frühen Neunziger Jahren, als das Interesse der Studenten an weltanschaulichen Fragen plötzlich schwand. In seinen Werken verfolgt thematisiert Kim die sogenannte 1990er Generation und die Kultur soccer retro jerseys, die diese Zeit beherrschte.

Kim hat nicht nur großes Interesse an Musik, er veröffentlichte ebenfalls, passend zu dieser visuellen Ära, viele Werke, die sein Interesse an Filmen und seine filmische Fantasie ausdrücken. Tatsächlich stammt der Titel seines ersten Kurzgeschichten-Sammelbandes Es gibt keinen Kaffee im Bagdad Café (바그다드 카페에는 커피가 없다) von der Serie Bagdad Café von Percy Adlon ab. Die Titelgeschichte aus dem Sammelband handelt von einem stellvertretenden Filmdirektor, der auf seiner Suche nach passenden Drehorten einer Frau begegnet. Der Titel seines Romans Morrison Hotel (모리슨 호텔) spielt auf das Album der Rockband The Doors an und seine Kurzgeschichten-Sammlungen Wer nur hat Kurt Cobain getötet? (누가 커트 코베인을 죽였는가) und Leslie Cheung ist tot? (장국영이 죽었다고) haben ihre Titel von Kurt Cobain, dem Frontman der Band Nirvana, der die Neunziger Jahre symbolisiert und von dem Hongkong Filmstar Leslie Cheung. Bemerkenswert ist hierbei, dass sowohl Jim Morrison, der Sänger der Band The Doors, Kurt Cobain wie auch Leslie Cheung Selbstmord begingen.

In seinen neueren Werken bewegt sich die Fiktion von Kim weg von der Sphäre zeitgenössischer Kultur. Er veröffentlichte den Roman Der goldene Apfel (황금사과), der auf Umberto Ecos Roman Der Name der Rose basiert, und den Roman Tausendjähriges Reich (천년의 왕국), der von dem Niederländer Weltevree handelt, der 1627 an der Küste von Chosŏn strandete.

FDJ.fr

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

FDJ (UCI Team Code: FDJ) — французская профессиональная шоссейная велокоманда, основанная в 1997 году. Комплектуется в основном французскими гонщиками. Финансируется одноимённой французской национальной лотерейной компанией. С 2005 года имеет лицензию UCI WorldTour. Командой управляет Марк Мадьё, бывший шоссейный велогонщик и победитель классики Париж-Рубе.

На Тур де Франс 2003 австралийский специалист индивидуальных гонок с раздельным стартом Брэдли МакГи выиграл пролог и несколько дней носил желтую майку. МакГи также выиграл пролог Джиро д’Италия следующего года, был обладателем розовой майки три дня и завершил гонку в десятке лучших (на восьмом месте). Спринтер Баден Кук выиграл зеленую майку в очковой классификации.

31 октября 2012 года выяснилось, что BigMat больше не будет спонсором команды, так что ей придется сфокусироваться на поисках другого спонсора на сезон 2014 года.

Спонсирование команды началось в 1997 году. Команда называлась FDJeux.com в 2003 и 2004 годах, потом была переименована в Française des Jeux, вероятно для того, чтобы избежать неудач, но с июля 2010 года название было упрощено до аббревиатуры FDJ. Незадолго до начала сезона 2012 года французский продавец строительных материалов BigMat присоединился к команде в качестве ко-спонсора и привнес в бюджет 2 миллиона евро, так что название было изменено на FDJ-BigMat. После ухода BigMat, команда была переименована на FDJ.fr.

Национальный чемпионат Австралии в гонке с групповым стартом, Мэттью Уилсон

3 этап Тур Даун Андер, Филипп Жильбер

6 этап Тур Даун Андер, Баден Кук

2 этап Трех дней Де-Панне, Баден Кук

Пролог Тура Романдии, Брэдли МакГи

Пролог Джиро д’Италия, Брэдли МакГи

Национальный чемпионат Швеции в гонке с раздельным стартом, Томас Лёфквист

Тур дю О Вар, Филипп Жильбер

2 этап Четырех дней Дюнкерка, Филипп Жильбер

1 этап Тура Швейцарии, Бернхард Айзель

3 этап Тура Швейцарии, Брэдли МакГи

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом, Юсси Вейкканен

1 этап Тура Польши, Брэдли МакГи

4 этап Тура Катара, Бернхард Айзель

2 этап Трех дней Де-Панне, Бернхард Айзель

2 этап Критериум дю Дофине Либере, Филипп Жильбер

Национальный чемпионат Швеции в гонке с раздельным стартом, Густав Ларссон

Национальный чемпионат Швеции в гонке с групповым стартом, Томас Лёфквист

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом, Юсси Вейкканен

7 этап Энеко Тур, Филипп Жильбер

3 этап Критериум Интернасьональ, Томас Лёфквист

Четыре дня Дюнкерка, Маттиэй Ладагноус

5 этап, Маттиэй Ладагноус

Национальный чемпионат Франции в гонке с раздельным стартом, Бенуа Вогренар

18 этап Тур де Франс, Санди Казар

Национальный чемпионат Беларуси в гонке с групповым стартом, Евгений Гутарович

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом, Юсси Вейкканен

5 этап Париж-Ницца, Жереми Руа

Брабантсе Пейл, Антони Геслен

Национальный чемпионат Беларуси в гонке с групповым стартом, Евгений Гутарович

16 этап Тур де Франс, Санди Казар

17 этап Вуэльты Испании, Антони Ру

Тур дю О Вар, Кристоф Ле Мевель

2 этап sports jerseys for cheap, Кристоф Ле Мевель

5 этап Четырех дней Дюнкерка, Бенуа Вогренар

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом, Юсси Вейкканен

9 этап Тур де Франс, Санди Казар

3 этап Тура Польши, Евгений Гутарович

2 этап Вуэльты Испании, Евгений Гутарович

Национальный чемпионат Беларуси в гонке с групповым стартом, Евгений Гутарович

Национальный чемпионат Франции в гонке с групповым стартом, Насер Буханни

6 этап Тура Катара, Арно Демар

3 этап Критериум Интернасьональ, Пьеррик Федриго

5 этап Критериум дю Дофине, Артур Вишо

8 этап Тур де Франс, Тибо Пино

15 этап Тур де Франс, Пьеррик Федриго

Ваттенфаль Классик, Арно Демар

Национальный чемпионат Франции по велокроссу, Франсис Мурей

6 этап Тура Омана, Насер Буханни

Тур дю О Вар, Артур Вишо

1 этап Париж-Ницца, Насер Буханни

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом, Юсси Вейкканен

Четыре дня Дюнкерка, Арно Демар

1, 2 и 3 этапы, Арно Демар

4 этап Тура Швейцарии, Арно Демар

Национальный чемпионат Франции в гонке с групповым стартом, Артур Вишо

РайдЛондон-Суррей Классик, Арно Демар

2 этап Энеко Тур, Арно Демар

15 этап Вуэльты Испании, Александр Женье

20 этап Вуэльты Испании, Кенни Элиссонд

2 и 3 этапы Тура Пекина, Насер Буханни

Национальный чемпионат Франции по велокроссу, Франсис Мурей

6 этап Тура Катара, Арно Демар

1 этап Париж-Ницца, Насер Буханни

8 этап Париж-Ницца, Артур Вишо

1 этап Критериум Интернасьональ, Насер Буханни

Четыре дня Дюнкерка, Арно Демар

1 и 2 этапы, Арно Демар

Очковая классификация Джиро д’Италия, Насер Буханни

4, 7 и 10 этапы Насер Буханни

Национальный чемпионат Финляндии в гонке с групповым стартом toothpaste tube dispenser, Юсси Вейкканен

Национальный чемпионат Франции в гонке с групповым стартом, Арно Демар

4 этап Энеко Тур, Насер Буханни

2 этап Вуэльты Испании, Насер Буханни

5 этап Тура Романдии, Тибо Пино

20 этап Тур де Франс water bottle metal, Тибо Пино

Backwaters Press

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: ,

The Backwaters Press is a small press based in Omaha, Nebraska. The Backwaters Press is a 501(c)(3) non-profit devoted to publishing poetry and literary fiction, with a special emphasis on the literature of Nebraska.[unreliable source?]

The press has published numerous award-winning titles, including the anthologies Times of Sorrow, Times of Grace (2003) and Nebraska Presence: An Anthology of Poetry (2007), which won Nebraska Book Awards. In all, the press has been awarded seventeen Nebraska Book Awards since 2000 for anthologies, design and individual author’s collections of poetry. According to Project Muse, „Each year, the small Omaha press publishes two or three titles by Heartland writers, bringing the often stunning but sometimes forgotten voices of the Midwest to the literary world.“

In 2011 best goalkeeper glove, Greg Kosmicki, the editor, and the press were awarded the Jane Geske Award [not in citation given] for „exceptional, long-term contribution“ to books in Nebraska. Backwaters Press has published approximately 90 authors in independent volumes of poetry. Authors published by Backwaters Press include: long-time Nebraska State Poet William Kloefkorn (1982-2011) roma football shirt, current Nebraska State Poet Twyla Hansen (2013-), Kansas State Poet Denise Low (2007-2009), and the multiple award-winning authors: Charles Fort, Marge Saiser, Lola Haskins, Greg Kuzma, David Ray, and Brent Spencer.

The editor of the Backwaters Press is James Cihlar, the managing editor is Cat Dixon and the Associate Editor is Rich Wyatt. In past years, Backwaters offered the Backwaters Prize, the Weldon Kees Award, and the Omaha Prize, but discontinued the prizes in 2005. In 2012, The Backwaters Press awards the Backwaters Prize for an original book length manuscript.

The Press awards an annual prize to a book of poetry.

The winner receives a cash prize of $1,000 and publication of the winning manuscript. Susan Firer has been awarded a 2015 NEA Creative Writing Fellowship in Poetry.

List of small presses

Do Not Bend

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Do Not Bend is the third solo album by British pop musician and songwriter Eric Stewart, a founding member of 10cc runners waist pouch. Released in 2003, it did not chart in the UK or US.

The album was recorded over five years at Stewart’s Templar Studios in France extra long football socks, with final sessions for the female backing vocals done at David Gilmour’s Astoria Studios in London. Stewart plays all the instruments himself although he is assisted with the backing vocals. Stewart would use the same approach for Viva la Difference with the exception of hiring drummer Alain Merlingeas for the recording.

Stewart has said the album’s title was inspired by a label posted on a package being mailed by his son Jody runners belt pack. Stewart also wrote a song using the same title that was released on his next solo album Viva la Difference.

The first CD pressing had a second disc featuring demos including a recreation of the original demo version for the 10cc track „I’m Not in Love“. Stewart re-recorded the song in its original arrangement after discovering that the original demo no longer existed for the song. The demo for „The Star Didn’t Show“ which was recorded for the penultimate 10cc studio album freezing water bottles…Meanwhile with Kevin Godley on lead vocals was also included with Stewart on lead vocals. There were three additional tracks including „Tek Dis A Woman“, „A Code of Silence“ and „Shine“ are also included.

The album was available via Stewart’s own Strawberry Studios label.

All songs composed by Eric Stewart

Emily Hahn

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Emily Hahn (Chinese: 項美麗, January 14, 1905 – February 18, 1997) was an American journalist and author. Considered an early feminist and called „a forgotten American literary treasure“ by The New Yorker magazine, she was the author of 54 books and more than 200 articles and short stories. Her novels in the 20th century played a significant role in opening up Asia and Africa to the west. Her extensive travels throughout her life and her love of animals influenced much of her writing. After living in Florence and London in the mid-1920s, she traveled to the Belgian Congo and hiked across Central Africa in the 1930s. In 1932 she traveled to Shanghai, where she taught English for three years and became involved with prominent figures, such as The Soong Sisters and the Chinese poet, Zau Sinmay (Chinese: 邵洵美; pinyin: Shao Xunmei).

Emily Hahn was born in St. Louis, Missouri on January 14, 1905 as one of the six children of Isaac Newton Hahn, a dry goods salesman, and Hannah Hahn, a free-spirited suffragette. Affectionately nicknamed „Mickey“ by her mother after a cartoon comic strip character of the day named Mickey Dooley, she was known by this nickname to close friends and family. In her second year of high school, she moved with her family to Chicago, Illinois.

With a love for reading and writing, she initially enrolled in a general arts program at the University of Wisconsin–Madison, but decided to change her course of study to mining engineering after being prevented from enrolling in a chemistry class predominately taken by engineering students. In her memoir, No Hurry to Get Home, she describes how the mining engineering program had never had a female enroll. After being told by a Professor in her mining engineering program that „The female mind is incapable of grasping mechanics or higher mathematics or any of the fundamentals of mining taught“ in engineering, she was determined to become a mining engineer. Despite the coolness of the administration and her male classmates, in 1926 she was the first woman to receive a degree in Mining Engineering at the University of Wisconsin–Madison. Her academic accomplishments was a testament to her intelligence and persistence that her lab partner grudgingly admitted, „you ain’t so dumb!“

In 1924, prior to graduating from mining engineering school, she traveled 2,400 miles (3,900 km) across the United States in a Model T-Ford dressed as a man with her friend, Dorothy Raper. During her drive across New Mexico, she wrote about her travel experiences to her brother-in-law, who, unbeknownst to her, forwarded the letters she wrote to The New Yorker. This jump-started her early career as a writer. Hahn wrote for The New Yorker from 1929 to 1996.

In 1930 she traveled to the Belgian Congo, where she worked for the Red Cross, and lived with a pygmy tribe for two years, before crossing Central Africa alone on foot battery operated toothpaste dispenser.

Her first book, Seductio ad Absurdum: The Principles and Practices of Seduction — A Beginner’s Handbook was published in 1930. It was a tongue-in-cheek exploration of how men court women. Maxim Lieber was her literary agent, 1930-1931.

Her years in Shanghai, China (from 1935 to the Japanese invasion of Hong Kong in 1941) were the most tumultuous of her life. There she became involved with prominent Shanghai figures, such as the wealthy Sir Victor Sassoon, and was in the habit of taking her pet gibbon, Mr. Mills, with her to dinner parties, dressed in a diaper and a small dinner jacket.

Supporting herself as a writer for The New Yorker, she lived in an apartment in Shanghai’s red light district, and became romantically involved with the Chinese poet and publisher Zau Sinmay (Chinese: 邵洵美; pinyin: Shao Xunmei). He gave her the entrée that enabled her to write a biography of the famous Soong sisters, one of whom was married to Sun Yat-sen and another to Chiang Kai-shek.

Hahn frequently visited Zau’s house, which was highly unconventional for a Western woman in the 1930s. The Treaty of the Bogue was in full effect, and Shanghai was a city divided by Chinese and Westerners at the time. Zau introduced her to the practice of smoking opium, to which she became addicted. She later wrote, „Though I had always wanted to be an opium addict, I can’t claim that as the reason I went to China.“

After moving to Hong Kong, she began an affair with Charles Boxer, the local head of British army intelligence. According to a December 1944 Time article, Hahn „decided that she needed the steadying influence of a baby, but doubted if she could have one. ‚Nonsense!‘ said the unhappily-married Major Charles Boxer, ‚I’ll let you have one!‘ Carola Militia Boxer was born in Hong Kong on October 17, 1941“.

When the Japanese marched into Hong Kong a few weeks later Boxer was imprisoned in a POW camp, and Hahn was brought in for questioning. „Why?“ screamed the Japanese Chief of Gendarmes, „why … you have baby with Major Boxer?“ „Because I’m a bad girl,“ she quipped. Fortunately for her football shirts for kids, the Japanese respected Boxer’s record of wily diplomacy.

As Hahn recounted in her book China to Me (1944), she was forced to give Japanese officials English lessons in return for food, and once slapped the Japanese Chief of Intelligence in the face. He came back to see her the day before she was repatriated in 1943 and slapped her back.

China to Me was an instant hit with the public. According to Roger Angell of The New Yorker how does papain tenderize meat, Hahn „was, in truth, something rare: a woman deeply, almost domestically, at home in the world. Driven by curiosity and energy, she went there and did that, and then wrote about it without fuss.“

In 1945 she married Boxer who, during the time he was interned by the Japanese, had been reported by American news media to have been beheaded; their reunion—whose love story had been reported faithfully in Hahn’s published letters—made headlines throughout the United States. They settled in Dorset, England at „Conygar“,[3] the 48-acre (190,000 m2) estate Boxer had inherited, and in 1948 had a second daughter, Amanda Boxer (now a stage and television actress in London).

Finding family life too constraining, however, in 1950 Hahn took an apartment in New York City, and from then on visited her husband and children in England only occasionally. She continued to write articles for The New Yorker, as well as biographies of Leonardo da vinci, Aphra Behn, James Brooke, Fanny Burney, Chiang Kai-shek, D. H. Lawrence and Mabel Dodge Luhan. According to biographer Ken Cuthbertson, while her books were favorably reviewed, „her versatility, which enabled her to write authoritatively on almost any subject, befuddled her publishers who seemed at a loss as to how to promote or market an Emily Hahn book. She did not fit into any of the usual categories“ because she „moved effortlessly … from genre to genre.“

In 1978 she published Look Who’s Talking, which dealt with the controversial subject of animal-human communication (her personal favorite among her non-fiction books); she wrote her last book Eve and the Apes in 1988 when she was in her eighties.

Hahn reportedly went into her office at The New Yorker daily, until just a few months before she died. She died on February 18, 1997 at Saint Vincent’s Catholic Medical Center in Manhattan. She was 92 and died from complication from her surgery for a shattered femur.

[3]

„Chances are, your grandmother didn’t smoke cigars and let you hold wild role-playing parties in her apartment“, said her granddaughter Alfia Vecchio Wallace in her affectionate eulogy of Hahn. „Chances are that she didn’t teach you Swahili obscenities. Chances are that when she took you to the zoo, she didn’t start whooping passionately at the top of her lungs as you passed the gibbon cage. Sadly for you … your grandmother was not Emily Hahn.“

In 1998, Canadian author Ken Cuthbertson published the biography Nobody Said Not to Go: The Life, Loves, and Adventures of Emily Hahn. „Nobody said not to go“ was one of her characteristic phrases.

In 2005 Xiang Meili (the name given to Hahn by Zau Sinmay) was published in China large waterproof bags. It looks back at the life and loves of Hahn in the Shanghai of the 1930s.

Gigolo (Mary Wells song)

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Gigolo“ is a dance single written and produced by Fonce and Larry Mizell and released by R&B singer Mary Wells on the Epic Records label. It was the former Motown star’s first single with the CBS-operated label and brought Wells brief renewed success on the Billboard chart best men’s shaver.

After leaving Motown Records in 1964, Mary Wells struggled to produce hits outside of the label only achieving once with „Use Your Head“ on 20th Century Fox though she continued to score top 40 hits on the R&B chart in the late sixties and early seventies. By 1974, however, after the Bobby Womack-produced „If You Can’t Give Her Love“ single flopped on Reprise, Wells reluctantly retired to raise her four children that she had with second husband, musician Cecil Womack. The couple divorced in 1977 and after being offered a deal with Epic Records in 1981, she returned to the studio to record her first album in thirteen years, In and Out of Love. Among the singles was „Gigolo“, a funky dance hit with the then-current sound mixing dance beats with funky riffs. The song talks about a man who only loves a girl for one night before moving to the next woman running water backpack. The narrator contends she knew that her lover „wasn’t going to stay“ but assures that the man was „such a gentleman“ and trying to explain her affection saying „even Cinderella had her gigolo“. The song also featured a clever rap verse also performed by Mary.

Released in late 1981, the single generated initial buzz in early 1982 where the song became a smash on the dance floor eventually reaching #2 on the Billboard disco chart and #13 on the Hot Dance Club Play chart. It also crossed over to #69 on the R&B singles chart high school football uniforms. Though the song wasn’t a bigger hit as it was initially promoted to be best place to buy football jerseys, it motivated Wells to return to performing and recording full-time as she would until she was diagnosed with larynx cancer in 1990.

Stanisław Harasimiuk

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

Stanisław Harsimiuk (ur. 21 października 1939 w Komarówce Podlaskiej) – polski pisarz, dziennikarz i reportażysta, mieszkający w Lublinie. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1979) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1986).

Urodził się 21 października 1939 roku w Komarówce Podlaskiej. Jego rodzicami byli Wawrzyniec Harasimiuk i Leokadia z Domańskich. W 1959 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Komarówce i rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów w 1964 roku pracował przez rok jako polonista w Liceum Ogólnokształcącym w Komarówce, następnie jako inspektor w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu (1965–1966), ekonomista w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie oraz redaktor naczelny tamtejszej gazetki zakładowej Głos FSC (1967–1969). W 1967 roku zadebiutował w „Kulturze i Życiu“ reportażem Jest taka wieś Komarówka. W 1969 roku rozpoczął pracę jako kierownik działu artystycznego Domu Kultury w Lublinie, następnie w latach 1971–1973 pełnił funkcję inspektora w Zakładach Zbożowych, a w latach 1973–1974 pracował na stanowisku sekretarza Towarzystwa Kultury Teatralnej w Lublinie. Od roku 1974 zajmował się etatową pracą dziennikarską: był członkiem redakcji „Sztandaru Ludu“ (1974–1976) oraz „Tygodnika Kulturalnego“ (do 1990). Publikował w licznych czasopismach, m.in. w: „Polityce“, „Kamenie“, „Życiu Literackim“, „Argumentach“, „Wokandzie“ football jerseys on sale, „Dniu“ i „Kurierze Lubelskim“. Był członkiem NSZZ „Solidarność“ w latach 1980–1989.

Od 1962 roku żonaty z Alicją Zofią Surowską. Ojciec dwójki dzieci (Agnieszki Ewy i Adama Jerzego). Jest zapalonym podróżnikiem, odwiedził m.in. Azję Środkową, Kaukaz how to tenderize beef tips, Europę Zachodnią i Środkową recipe for meat tenderizer.

Stanisław Harasimiuk jest autorem reportaży, recenzji, artykułów publicystycznych, opowiadań i powieści. M.in.:

Stepan Pasicznyk

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , , ,

Stepan Bohdanowycz Pasicznyk (ukr. Степан Богданович Пасічник, ur. 9 stycznia 1998) – ukraiński skoczek narciarski. Uczestnik mistrzostw świata seniorów (2015) i juniorów (2015, 2016), a także Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2016 i Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy 2015. Wielokrotny medalista mistrzostw Ukrainy w skokach narciarskich.

W zawodach międzynarodowych zdobywał punkty do klasyfikacji generalnej jedynie w cyklach FIS Cupu (w pojedynczym konkursie najwyżej uplasował się na 13. miejscu) i Pucharu Karpat (w pojedynczym konkursie najwyżej na 6. pozycji). W konkursach Pucharu Kontynentalnego najwyżej zajął 38. miejsce (w ramach letniej odmiany tego cyklu, zimą w najlepszym starcie uplasował się na 44. pozycji), ani razu nie zdobywając punktów potrzebnych do uzyskania prawa startu w Pucharze Świata.

Pasicznyk zaczął trenować skoki narciarskie w 2008 roku. Początkowo uprawiał również kombinację norweską, startując w tej dyscyplinie w lokalnych zawodach.

W lutym 2012 roku wziął udział w Mistrzostwach Krajów Bałkańskich w Skokach Narciarskich 2012, zajmując w nich 6. i 8. miejsce.

W marcu 2013 roku, wraz z drużyną Tarnopol II (startującą w składzie Ołeh Wiliwczuk, Stepan Pasicznyk, Rusłan Bałanda i Wasyl Żurakiwśkyj), zdobył brązowy medal mistrzostw Ukrainy w konkursie drużynowym na skoczni normalnej.

W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS) zadebiutował 27 lipca 2013 roku waterproof case for, zajmując 77. pozycję w FIS Cupie. Dzień później był z kolei 87. Odległe pozycje zajmował także kilkanaście dni później podczas zawodów tej samej rangi w Zakopanem, gdzie w obu startach uplasował się na 64. miejscu.

21 września 2013 roku zadebiutował w Pucharze Karpat, dwukrotnie zajmując 11. miejsce w konkursach rozegranych w kompleksie Skalite. Dzięki zdobytym wówczas punktom (łącznie 48) uplasował się na 20. w klasyfikacji generalnej sezonu 2013/2014 tego cyklu.

Tydzień później, w rumuńskim Râșnovie, Pasicznyk zdobył także pierwsze w karierze punkty FIS Cupu, plasując się najpierw na 26., a następnie na 29. miejscu. W sumie zgromadził ich 7, co sklasyfikowało go na 244. pozycji sezonu 2013/2014 tego cyklu. Były to jednocześnie jego ostatnie starty w zawodach organizowanych pod egidą FIS w sezonie letnim 2013.

W sezonie zimowym 2013/2014 startował głównie w Pucharze Kontynentalnym, gdzie plasował się w ósmej i dziewiątej dziesiątce 1l bpa free water bottle. W zawodach tej rangi zadebiutował w grudniu 2013 roku w Renie, gdzie zajął 86. i 87. miejsce. W kolejnych startach w zawodach tej rangi plasował się na 75. i 78. miejscu (w Courchevel) oraz na 74. i 76. pozycji (w Seefeld in Tirol). Udział w rywalizacji międzynarodowej w sezonie 2013/2014 zakończył w lutym 2014 roku, startami w FIS Cupie w Zakopanem, gdzie zajmował 68. i 81. miejsce.

W marcu 2014 roku, wraz z zespołem Tarnopol I (oprócz Stepana Pasicznyka skakali w nim Rusłan Bałanda, Andrij Kłymczuk i Wiktor Pasicznyk), zdobył złoty medal mistrzostw Ukrainy.

Starty na arenie międzynarodowej w sezonie letnim 2014 rozpoczął w Letnim Pucharze Kontynentalnym, zajmując w swoich trzech pierwszych konkursach 50. pozycję (dwukrotnie w Wiśle i raz w miejscowości Frenštát pod Radhoštěm), a w czwartym 51. miejsce (Frenštát pod Radhoštěm).

We wrześniu 2014 roku wziął udział w 2 konkursach Pucharu Karpat i 4 zawodach FIS Cupu rozegranych w Szczyrku i Râșnovie. W rywalizacji w Pucharze Karpat zajmował 8. (Szczyrk) i 6. (Râșnov) pozycje, łącznie gromadząc 72 punkty, które pozwoliły mu uplasować się na 14. miejscu w klasyfikacji generalnej tego cyklu w sezonie 2014/2015. Z kolei w konkursach FIS Cupu plasował się na 29. i 36. (Szczyrk) oraz 28. i 29. (Râșnov) miejscu, zdobywając w sumie 7 punktów, dzięki którym (w zimowej części sezonu 2014/2015, podobnie jak w poprzednim, nie powiększył już bowiem swojego dorobku punktowego) został sklasyfikowany na 195. pozycji w sezonu 2014/2015 cyklu FIS Cup.

W październiku 2014 roku zdobył złoty medal w konkursie drużynowym letnich mistrzostw Ukrainy w konkursie drużynowym na skoczni normalnej (wraz z nim w zespole skakali Rusłan Bałanda, Wiktor Pasicznyk i Andrij Kłymczuk).

Starty międzynarodowe w sezonie zimowym 2014/2015 zaczął w grudniu 2014 roku, gdy najpierw zajął 57. miejsce w FIS Cupie w Szczyrbskim Jeziorze, a następnie w Engelbergu plasował się w siódmej dziesiątce Pucharu Kontynentalnego (67. i 68. miejsce). W styczniu 2015 roku powrócił do FIS Cupu, gdzie zajmował miejsca w czwartej i piątej dziesiątce (52. i 49. w Zakopanem oraz 47. i 34. w Kranju).

Na przełomie stycznia i lutego 2015 roku Pasicznyk wystartował w dwóch imprezach juniorskich rangi mistrzowskiej. 27 stycznia zajął 15. pozycję w konkursie indywidualnym skoczków na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2015 po tym, jak w drugiej serii oddał słabszy skok (po pierwszej serii plasował się na 7. miejscu). Z kolei 5 lutego uplasował się na 47. miejscu konkursu indywidualnego w ramach mistrzostw świata juniorów.

W lutym 2015 roku wystartował jeszcze w Pucharze Kontynentalnym w Lahti, gdzie plasował się na 44. i 47. pozycji. Starty na arenie międzynarodowej w sezonie 2014/2015 zakończył debiutem na seniorskich mistrzostwach świata – w Falun dwukrotnie odpadał w kwalifikacjach, zajmując w tej części rywalizacji 58 aluminium drink bottle. miejsce na skoczni normalnej i 51. na skoczni dużej. W kwalifikacjach na skoczni dużej był najmłodszym ze startujących skoczków.

W marcu 2015 roku ponownie wziął udział w mistrzostwach Ukrainy, zdobywając indywidualnie srebrny medal na skoczni średniej i brązowy medal na skoczni normalnej, a drużynowo dwukrotnie (zarówno na skoczni średniej, jak i normalnej) złoty krążek (w obu przypadkach w drużynie Tarnopol I skakali z nim Rusłan Bałanda, Andrij Kłymczuk i Wiktor Pasicznyk).

Sezon letni 2015 rozpoczął w sierpniu 2015 roku. W miesiącu tym wziął udział w 6 konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego i 3 zawodach FIS Cupu, ani razu nie zdobywając punktów do klasyfikacji generalnej któregoś z tych cykli. W startach w LPK, po dyskwalifikacji w pierwszym konkursie w Wiśle, plasował się kolejno na: 52. (Wisła), 52. i 48. (Kuopio) oraz 38. i 41. pozycji (Frenštát pod Radhoštěm). Z kolei w FIS Cupie zajmował kolejno: 51. i 57. (Kuopio) oraz 41. (Szczyrk) miejsce.

We wrześniu 2015 roku w Râșnovie ponownie zdobył punkty FIS Cupu, zajmując w rozegranych tam konkursach 15. i 13. miejsce, łącznie gromadząc 36 „oczek”, dzięki którym (w zimowej części sezonu bowiem ponownie nie punktował w zawodach tej rangi) uplasował się na 114. miejscu w klasyfikacji generalnej sezonu 2015/2016 tego cyklu. W październiku 2015 roku wziął jeszcze udział w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego w Klingenthal, gdzie zajmował miejsca w siódmej (61.) i szóstej (52.) dziesiątce.

Sezon zimowy 2015/2016 Pasicznyk rozpoczął w grudniu 2015 roku, od startów w Pucharze Kontynentalnym w Renie, gdzie plasował się na 69., 65. i 60. miejscu. W styczniu wziął udział w 2 konkursach FIS Cupu w Zakopanem (31. i 54 goalkeeper soccer jerseys. miejsce) oraz 2 zawodach Pucharu Kontynentalnego w Bischofshofen (51. i 50. pozycja).

W lutym 2016 roku wziął udział w dwóch imprezach juniorskich rangi mistrzowskiej – Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2016 oraz mistrzostwach świata juniorów. W konkursie indywidualnym skoczków na pierwszych z tych zawodów uplasował się na 13. pozycji, a w rywalizacji indywidualnej na mistrzostwach świata juniorów zajął 53. pozycję.

Starty międzynarodowe w sezonie zimowym 2015/2016 Pasicznyk zakończył w marcu 2016 roku, zajmując w norweskim Vikersund 55. i 54. miejsce.

Tahaan

admin, · Kategorien: Allgemein · Schlagwörter: , ,

Tahaan – A Boy With a Grenade (Hindi: तहान) is an Indian drama film by Santosh Sivan. The film is based on the life of a young boy and his pet donkey. It is a fable-like journey of the eponymous eight-year-old boy, whose life revolves around the pursuit to find real purpose in his little world. The film stars Purav Bhandare as the young boy. Anupam Kher weston meat tenderizer, Sarika, Rahul Bose, Rahul Khanna and Victor Banerjee form the rest of the cast. It was filmed on location in Jammu and Kashmir.

After salvaging money using various means, Tahaan reaches the moneylender to reclaim Birbal. He is told that old Subhan Darr (Anupam Kher) bought the donkey and went across the mountains in which Tahaan’s father went missing. Gathering courage, Tahaan goes in search of the old man. He finds him and he follows Subhan and his assistant Zafar (Rahul Bose) and their mule train, leading Birbal despite their protests. Although Subhan promises to return Birbal to Tahaan if he can win a race against the incompetent Zafar, when he wins Subhan refuses to give him Birbal waterproof bag smartphone. Instead, Subhan gives the donkey to his eight-year-old nephew. Zafar tries to give Tahaan his sunglasses as a replacement for the donkey, but Tahaan will not accept the gift.

On his way back home, Tahaan encounters Idrees, a teenager who discourages him, saying that his efforts will not be sufficient to get Birbal back. Instead he suggests to do him a favour. Tahaan is asked to take a package across the mountains in his onward journey. Upon seeing his eagerness, Idrees hands him over a grenade and says that when the time is right, he will be told what needs to be done. At a checkpoint the package and grenade are not discovered due to the fact that the soldiers know and trust Subhan Darr. Tahaan is about to commit a terrorist act with the grenade and has already removed the pin design football uniforms online, when he changes his mind and throws it safely in a river. He then sees his father emerge from the building he almost blew up. Subhan’s nephew learns that Tahaan is fond of Birbal, and at his request Subhan gives the donkey back to Tahaan.

After major commercial releases such as The Terrorist (1999), Asoka (2001), Anandabhadram (2005) and Before the Rains (2007), award-winning director Santosh Sivan got the idea for this film after reading a newspaper report. He formed a fable-like story from the report.

Since Kashmir is a strife-torn area, films are rarely picturised there. However in the case of this film, Sivan thought that audiences can relate it to the film well. It was only after 18 years that a film was filmed in Kashmir.

While filming in Pahalgam, Sivan realised to his surprise that children were comfortable with guns. It seemed to him that it was a part of everyday life for them. The film makes eloquent use of Quranic verses or azaan, for which the director took help from research scholars in Kashmir.

When shooting there we only wanted to show the real life. I had heard some Quranic verses there at some Dargah. I thought I could use them to send a message of hope. I wanted to use the azaan for a nice purpose, a beautiful thing, not for any wrong deed… At the end I wanted to show the positive power of a dream.

The film opened to generally positive reviews. Ziya Us Salam of The Hindu hailed the film as a ‚visual poem‘ and „Responsible cinema, brilliant cinema.“ Raja Sen of Rediff gave it 4 out of 5 stars, calling it a „must-watch“. Rajiv Masand of CNN-IBN called it a „film of great virtue“ and gave 3 out of 5 stars. Baradwaj Rangan called it a „film of first-rate performances“.

The film has gone to the following festivals:

Tahaan was picked up for US distribution by GKIDS. The film will play as the Centerpiece Selection of the MIAAC Indian Film Festival, as well as the Starz Denver Film Festival, the St Louis Film Festival, the Three Rivers Film Festival, and the New York/San Francisco International Children’s Film Festival.

Puma Fußballschuhe Steckdose | Kelme Outlet

MCM Rucksack | Kelme | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet schlanke straffe Beine Overknee-Stiefeln